Ik dacht:
dit vergeet ik niet.

toen mijn tweede dochter werd geboren, besefte ik hoeveel ik van mijn eerste al was vergeten. Niet de mijlpalen — daar had ik foto’s van. De kleine dingen. Hoe ze "banaan" zei. Het slaapliedje dat ze maar één maand wilde horen. Haar gezicht toen ze voor het eerst ijs proefde.

“die herinneringen vervaagden al, en geen fotoalbum zou ze terugbrengen.”

Dat zou ik niet nog een keer laten gebeuren.

Dus maakte ik Kaiary — iets privés, iets dat mijn familie echt begreep en de momenten kon bewaren die foto’s alleen niet kunnen vangen.

Ik noemde het naar mijn dochter, Kaia. Zij is de reden dat dit allemaal bestaat.

Een plek om te bewaren wat je al hebt. Een beetje hulp om het terug te vinden. En een manier om de mensen die van je familie houden deel te laten zijn van het verhaal.