darating ang araw na maiisip ng bawat magulang: ang anak ko, parang munting manager na bawat aberya ay malaking problema. kaunti pa lang ang alam niya sa mundo, pero totoo ang lungkot niya. hindi lang laging tugma ang laki nito sa nangyari. doon tayo napapangiti.
ang listahan, Lunes hanggang Biyernes
- ang buwan, dahil nasa maling bintana.
- ang medyas niya, dahil medyas ito.
- ang saging na binalatan ko, dahil siya raw ang gustong magbalat.
- ang parehong saging, matapos niya itong balatan, dahil wala na itong balat.
- ang aso, dahil lumabas nang hindi nagpapaalam.
- ang aso, dahil bumalik sa loob.
- basta Martes.
- ang anino niya, dahil sinusundan siya.
- ang anino niya, dahil huminto rin ito noong huminto siya.
- ang kantang natapos.
- ang kantang nagsimula.
umiyak siya dahil ang biskwit na gusto niya ay ang biskwit na hawak niya.
itinatabi na namin ang mga ito sa Kaiary ngayon. hindi dahil nakakadurog ng puso — kahit tinamaan talaga ako roon sa buwan — kundi dahil pagkalipas ng anim na buwan, wala ka nang maikukuwento kahit isa sa mga ikinalungkot ng paslit mo ngayong linggo, at sayang talaga iyon. isulat mo. oo, pati ang tungkol sa saging. lalo na iyon.
